بعضی مواقع لحن به گونه ای هست که مطلب را بسیار کم اهمیت جلوه می دهد. اما اگر بفهمیم چه می گوییم، می یابیم که راجع به امر عظیمی سخن می گوییم.
مشکل این جاست که ما بعضی مواقع قبل از اینکه حقیقت ها را بفهمیم، اسم ها را یاد گرفته ایم. اگر به ما بگویند در ته مسیر سعادت است، می گوییم: اگر سعادت نخواهیم چه؟ و گفتن این جمله معنایی ندارد جز اینکه سعادت را نمی فهمیم. و تنها کلمه اش را یاد گرفته ایم.
ما در دنیا به بن بست می رسیم، حتی با تمام رفاه و امنیت و آسایش نیز به بن بست می رسیم و پوچی یقه ما را می گیرد! حال که بهشت را فراتر از خوردن و نکاح نمی دانیم، چرا بهشت برای ما پوچ نباشد؟

در جواب باید به چند مساله توجه کنیم:

1- بی نیازی خدا به این معنا است که کارهایش، برای منفعت و یا تکامل خود او نیست. (بر خلاف ما انسان ها که نیازمندیم و کارهایمان را برای رفع نیازهای خود انجام می دهیم) و این به معنای بی هدفی خدا نیست. و خدای عز و جل در افعالش هدف دارد و حکیمانه آن ها را انجام می دهد. و از آن جا که هدف او به خودش باز نمی گردد، تا نیازی از او را برطرف کند، پس باید فایده و منفعت افعال خدا، متوجه باقی خلق باشد. پس نکته اساسی این است که ما بین بی نیازی، با بی هدف بودن فرق بگذاریم. که غالبا این فرق مورد غفلت ما واقع می شود.

وقتی گفته می شود هدف خدا از آفرینش عالم یا انسان چیست؟ دو معنی ممكن است داشته باشد:
1. این كه خدا به عنوان خالق و فاعل عالم چه هدفی از خلقت خود داشته است؟ یعنی هدف خودش از آفرینش چه بود؟
2. این كه خدا چه هدفی را برای موجودات قرار داده است؟ یعنی غایت مخلوقات چیست؟

در جواب به این سوال ابتدا باید با مفهوم اهداف طولی آشنا شویم:

ممکن است چندین هدف مختلف در طول یکدیگر قرار بگیرند. به عنوان مثال دانش آموزی در درس خود تلاش می کند تا معدل خوبی کسب کند. کسب معدل خوب هدف اوست. و این هدف منافاتی با این ندارد که هدفش  قبولی در دانشگاه برجسته ای باشد، و قبولی در دانشگاه نیز منافاتی با این ندارد که بگوید: هدفم به دست آوردن یک شغل خوب است و ... همه و همه هدف یک نفر از یک کار است. و این اهداف به صورت طولی در یک مسیر قرار می گیرند و با یکدیگر هیچ گونه منافاتی ندارند.

در مورد فلسفه آفرینش انسان دیدگاه‏های مختلفی وجود دارد:

1- عرفا معتقدند چون خداوند اراده نموده از خفا بیرون اید و جمال اسماء و صفات خود را در اشیا و افراد مشاهده نماید، پس در جهان و انسان ظهور و تجلی نمود و دست به خلقت آنان زد، پس هدف خداوند از آفرینش انسان و سایر پدیده‏ها ظهور و تجلی است. خداوند انسان و جهان را خلق نمود تا این كه ظاهر و هویدا شود، نه این كه كسی او را بشناسد.[1]

علت و فلسفه آفرینش انسان، مثل فلسفه عمومی خلقت است. این دو ماهیتی جدای از هم ندارند. باید دید كه هدف خداوند از آفرینش همه موجودات چیست تا آن گاه فلسفه آفرینش انسان و هدف اصلی آن برای ما روشن گردد.

فلسفه آفرینش انسان، در فلسفه عمومي خلقت همه موجودات تعريف شده است. این دو ماهيتي جداي از هم ندارند. بايد ديد كه هدف خداوند از آفرينش همه موجودات چيست تا آن گاه فلسفه آفرينش انسان و هدف اصلي آن براي ما روشن گردد.