چگونه شوق به عبادت و لذت ارتباط با خدا را در خود زیاد کنیم؟

شوق عبادت

سلام وقتتون بخير
چند سالي هست که هر کاري ميکنم ديگه رابطم با خدا مثل سابق نيست،قبلا که مجرد بودم نماز و قران بهم ارامش ميداد،دعا که ميخوندم خيلي برام لذت بخش بود
اما از زماني که ازدواج کردم ،بچه دار شدم احساس ميکنم مثل قبل نيستم ،قران ميخونم،نماز ميخونم ولي ديگه ارامش و لذت قبل ندارم انگار شده وظيفه که فقط بايد انجامش بدم، بعد نماز سريع جا نمازم جمع ميکنم که به کارام برسم،قبلنا با خدا که صحبت ميکردم خيلي گريه ميکردم ،اما الان بعضي وقتها به خودم ميگم دلم شده سنگ
دارم قران حفظ ميکنم،ولي اصلا اون ادمي که دوست دارم باشم نيستم
همسرم نماز نميخونه خيلي خيلي تلاش کردم نماز بخونه اما فايده نداشته
گاهي وقتها ميگم به جاي اينکه من روش تاثير گذاشته باشم انگار برعکس شده
چيکار کنم،حضور قلبم بيشتربشه؟از الانه خودم بدم مياد اي کاش هنوزم مثل چند سال پيش بودم

سلام و تشکر از ارتباط شما
شوق به عبادت و لذت بردن از آن مانند هر پديده ديگري، فراهم شدن زمينه‌ها و شرايط و نيز ازبين رفتن مشكلات و موانع امري ضروري است.
اگر عبادت به معناي واقعي‌اش به انجام رسد لذت و شيريني زايد الوصفي را به همراه خواهد داشت، ولي چنانچه برخي شرايط به كمال رسيدن عبادت محقق نشود يا مانعي در مسير آن پديد آيد، عبادت به معناي كاملش انجام نشده، در نتيجه عبادت كننده، به همان نسبت از چشيدن لذت عبادت محروم مي‌ماند و در مراحل بعدي منجر به کسالت و تنبلي در اجراي آن مي شود.

براي اينكه ميل به انجام و در ادامه از مناجات و عبادت و ارتباط با خدا و گرفتن توشه  لذت ببريم ، ابتدا بايد بدانيم كه عبادت چيست، چگونه ارتباطي است و در ابتدا بايد سطح معرفت خود را نسبت به حق تعالي بالا برد.
هنگام صحبت كردن با فردي بزرگوار و داراي مقامات عالي , اگر انسان نسبت به او شناخت نداشته باشد , نه تنها از هم صحبتي با او لذت نمي برد , بلكه ادب حضور و هم كلامي با او را نيز رعايت نمي كند.

ما هرگز به يک شيء مجهول اشتياق پيدا نمي کنيم و لذت نمي بريم و تا آن را نشناسيم نمي توانيم بدان ابراز علاقه يا نفرت کنيم.
پس هر چه معرفت و آگاهيمان به امري بيشتر شود نفرت يا محبت ما نسبت به آن بيشتر خواهد شد. با اين حساب ما هر چه معبود را بهتر و بيشتر بشناسيم و با صفات رحمانيت و رحيميت و نعمت بخشي او آشنا شويم، محبت او ،و به تبع محبت ، ارتباط با او در ما بيشتر مي شودهر چه دانايي و معرفت افزون‌تر باشد، بهره‌مندي شخص نيز از عبادت و احساس لذت او فزون‌تر خواهد بود.
کساني که دلشان با خداوند پيوند دارد و محو جمال و جلال خداي متعال هستند و با قلب شان به او اقبال مي نمايند, ايشان بهترين لذت برندگان از عبادت و نيازگويي با خداي هستي هستند
ايمانشان تقويت مي شود
از گناه و امور حرام دوري مي کنند
واجبات را بخوبي انجام مي دهند
توفيقات بيشتر نصيبشان مي شود
اقبلا قلب به آنها روي مي اورد و ادبار پشت خواهد کرد.
پس:
نشاط و سرزندگي و دوري از سستي و تنبلي، در موفقيت هر كاري نقش كليدي ايفا مي‌كند.

در انجام عبادت و درك شيريني آن نيز، داشتن نشاط و حس و حال عبادت و پرهيز از انجام اجباري و از سر رفع تكليف آن، بسيار مهم است. پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله فرموده است: آفت عبادت سستي است
براي درك شيريني عبادت‌ها به اين كلام اميرالمؤمنين عليه السلام بايد توجه کرد که فرمودند كه: با نفس خود مدارا كن و به زور به عبادت وادارش مساز و از اوقات فراغت، نشاط و سرخوشي براي عبادت بهره‌گيرد.
دلِ انسان گاه به سمت عبادتي كشش دارد و گاه نسبت به آن واكنش نشان مي‌دهد. بايد مواظب بود در مواقعي كه دل انسان نسبت به عملي بي‌ميل است آن عمل يا عبادت را به او تحميل نكرد.
حضرت امير عليه السلام مي‌فرمايند: همانا دل‌ها را يك روي آوردني است و يك روي گرداندني. پس هرگاه دل در حال روي آوردن باشد آن را به انجام مستحبّات واداريد و هرگاه پشت كرد به انجام فرائض از سوي آنها بسنده كنيد
کسي در عبادت موفق است که با نفس خود مبارزه و جهاد اکبر داشته باشد
امام علي(ع) در اين باره فرموده است: چگونه لذّت عبادت را بچشد كسي كه از هوا و هوس باز نمي‌ايستد.

توضيح بيشتر:
ما دو نوع لذت داريم. لذت هاي دنيوي و مادي، لذت هاي معنوي. اين دو نوع لذت در مقابل هم قرار دارند. وقتي ما با گرايش افراطي به دنيا و لذت هاي آن از خدا دور مي شويم، نتيجه طبيعي آن اين است که ديگر از انس با خدا و قرب به او لذت نمي بريم.
اوج لذت هاي معنوي بستگي به اوج عبادت و عشق انسان به خداوند دارد عرفا و اولياي خدا چون در اوج بندگي و عبادت و رياضت نفس بودند بيشترين لذت را از خداي متعال مي برند آنچنان که حاضرنبودند حتي يک لحظه اين حالات خود را با تمام دنيا عوض کنند
کسي که در خارج از عبادت محوريت همه امورش خداي رحمان باشد مسلما ً در حين انجام عبادت بهترين حال را دارد .
اگر بخواهيم کامل شويم چاره اي جز تهذيب روح نيست و تهذيب روح راه ندادن بيگانه به حريم دل است .
وقتي هر گونه , سخني را مي گوييم به هر جايي نگاه کرده به هر چيزي گوش فرا مي دهيم هر غذايي را خورده و .... بدانيم که بيگانه را در دل خود جاي داده ايم.
زماني که دل جايگاه بيگانه شد ديگر خدا را در آن کاري نيست بنابراين انسان از انجام عبادت لذت نمي برد

اموري که در اقبال قلب و  لذت بردن از عبادات موثر است:

* پرهيز از لقمه حرام: بايد در نظر داشت كه عبادت با مال حرام نه تنها از نظر خداوند ارزش و اعتباري نداشته و مورد قبول و پذيرش او قرار نمي‌گيرد بلكه پيامدهاي بد ديگري را نيز به همراه دارد. از جمله اين‌كه غذاي حرام موجب دوري بنده از پروردگارش شده و شخص، مورد لعنت مقرّبان درگاه الهي قرار مي‌گيرد.
وصف حال اين‌گونه افراد از زبان رسول گرامي اسلام چنين است: إنّ‌الله عزّوجلّ حرَّم الجنّةَ جَسداً غُذِّي بِحَرامٍ خداوند عزيز و جليل بهشت را بر بدني كه از مال حرام تغذيه كرده حرام كرده است .
* دوري از گناه و نافرماني خداوند: همان‌طور كه انسان گرفتار سرماخوردگي ، از بوي خوش لذت نمي‌برد، و چشم ضعيف و كم نور، لذت مشاهده مناظره زيبا را در نمي‌يابد، انسان گنه‌كار نيز از عبادت لذت نمي‌برد.
* خلوص نيت
در اين زمينه خوب است دعاهايي که وارد شده است را بخوانيد مانند دعاي کميل ، دعاي توسل ، مناجات حضرت امير در مسجد کوفه و....

نتيجه :
عبادت بايد
۱) آگاهانه باشد
۲) عاشقانه باشد
۳) خالصانه باشد
۴) خاشعانه باشد
۵) مخفيانه باشد

پس: شما بايد سعي کنيد مواردي که بيان شد را انجام دهيد و همواره خدا را در هر لحظه زندگي خود ببينيد و فلسفه خلقت انسان را در اين دنيا بشناسيد و معرفت کسب کنيد و بدانيد که اين دنيا مزرعه آخرت است اگر چيزي نکاريم يا بد بکاريم در اخرت کشکول ما خالي از توشه خواهد بود.
 
اگر اين شناخت و معرفت نسبت به خود و خدا و جهان هستي و فلسفه مشکلات و گرفتاري هاي اين دنيا را بخوبي کسب کنيد مطمئن باشيد اقبال قلب نصيبتان مي شود و مسير تقرب به خدا و رسيدن به کمال را بخوبي طي خواهيد کرد.

*بزرگوار اين نکته را نيز توجه کنيد انجام وظايف شما در قبال همسر و خانواده تان خود نيز بهترين اعمال است.

در مورد کاهل نمازي همسرتان نيز در ارتباط هاي بعدي مطرح کنيد تا توضيحات کامل خدمتتان ارئه شود.

--موفق باشيد--

/۳۴۲۸۴۵/

facenama

نظرات